Ja dat van het fietsje stuiteren is één ding, maar vervolgens niks kunnen is pas écht onhandig. Ik kon mijn haar niet in een staart doen (probeer dat maar eens met één hand), en dat terwijl ik gek werd van het haar in mijn nek met die hitte.
Mijn topje uittrekken: onmogelijk. Met -letterlijk- heel veel pijn en moeite kon ik mijn armen boven mijn hoofd strekken, maar toen moest een buurvrouw te hulp schieten om het topje over mijn hoofd te trekken. Zij was ook zo lief om mijn haar vast te doen, gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen.
Hulp vragen past niet bij me, maar ik heb het gedaan, zo nu en dan als het echt niet meer ging. Een andere buurvrouw bood aan te helpen bij een boodschap ofzo, en benadrukte dat ik gewoon even niet die powervrouw hóef te zijn, en gewoon ook haar hulp mag inschakelen als ik geen zin heb om boodschappen te doen.
Een week na het ongeluk had ik controle in het ziekenhuis, ditmaal bij een arts die het allemaal wat zonniger en hoopvoller inzag. Zijn advies: vooral bewegen en voorzichtig dingen oppakken, en luisteren naar de pijn.
Daar kon ik wat mee! Ik heb hem gevraagd of sporten mocht, “voel zelf maar aan wat pijn doet” zei hij. Op dat moment was dat vooral nog het aantrekken van een sportbh. Ik vroeg dat wanneer dat weer lukte, of ik dan weer mocht gaan lopen, en zijn zegen had ik.
Afgelopen zondag (dus dag 9 na het ongeluk) bedacht ik dat ik de sportbh niet over mijn hoofd hoef te doen, maar er ook in kan stappen. En hop, daar ging ze: voorzichtig 8 km een rondje rondom de Wielewaal. Het voelde heel fragiel en onwennig, maar deed geen zeer!
Maandag meteen voor de zekerheid weer een rondje losgelopen, en ook die ging goed. Die middag appte mijn looptrainer wanneer ik voorzichtig weer wilde gaan lopen…
Kortom: we kunnen weer uitkijken naar de halve marathon!
Geef een reactie