Afgelopen zondag stond er 24km op het programma, en de Venloop viel hier mooi mee samen. Vorig jaar heb ik deze ook gelopen en ontzettend genoten, dus een goede reden om deze weer (weliswaar weer behouden) te lopen als training richting Parijs.
Eerlijk gezegd had ik er op de dag zelf weinig zin in. Ik had vreselijke rugpijn, daardoor veel te weinig geslapen, kortom: ik was allesbehalve klaar. Maar de halve marathon was wel een mooie stok achter de deur om wel mijn kilometers te gaan maken vandaag, dus hop, spullen pakken en de trein in!
In Venlo aangekomen moest ik plassen, maar vanwege de rij op het station besloot ik bij de start en kluisjes zelf te gaan. Grote fout. Daar bleek de rij nóg langer én trager, doordat de finish van de 10km samenviel met de start van de halve. Iedereen en z’n moeder moest plassen. Ik appte een vriendin, die er ook ergens was, dat ik in de rij voor het toilet ging, en zag zo dat ik pas 35 (!!) minuten later daadwerkelijk plaste.
Gauw naar de kluisjes om mijn spullen op te bergen, en toen was het al tien minuten voor start! Inlopen zat er dus ook niet meer in, het is wat het is, ik ging toch rustig aan doen, dus laat ik de eerste kilometers ook maar rustig lopen.
Geen keus, bleek, want ook het parcours was vreselijk druk. Op de parade, wat wel een heel leuk stuk is met rijendik enthousiast publiek (en daar kom je twee keer langs: net na de start en vlak voor de finish), werd het versmald en moest je gewoon gas terug nemen.
Maakte voor mij niet uit, maar als je een serieuze tijd wil lopen is dat wel heel vervelend!
Oké, het parcours was druk, maar wel de hele route erg gezellig, echt overal is muziek en publiek (wat ook tegen me werkte want voor het eerst in een wedstrijd moest ik nu een plaspauze inlassen). Net na km 14 zag ik een heggetje waar ik maar snel achter gedoken ben, hop, en door! (Ongelooflijk hoe makkelijk je daar in wordt…)
Vooraf had ik bedacht vanaf 16km aan te zetten en de laatste 5km lekker gas te geven, maar bij km 16 had ik daar gewoon geen zin in. Ik zat niet in de ‘race-mood’, dus besloot gestaag door te lopen. Tot km 20, net voor ik het viaduct onderdoor liep. Daar voelde ik me conditioneel nog zo top, dat ik besloot een lekker eindsprintje in te zetten. Een flinke versnelling en lekker doorgetrokken tot de finish, resulteerde in een tijd van 1.50.18.
Eigenlijk precies waar ik op mikte, dus helemaal prima, alleen hoop ik dan stiekem vooraf dat ik mezelf weet te verbazen. Helaas ken ik mezelf inmiddels kennelijk, dus weet ik gewoon wat ik ga lopen.
Door het gebrek aan voorbereiding was dit helemaal prima! De rest bewaren we voor Parijs!
Geef een reactie