2026 brak aan, en de eerste training buiten was: een vers besneeuwde witte straat. Het voelde letterlijk als een blank canvas. Nieuw jaar, nieuwe kansen. De dagen worden heel langzaam weer wat langer, we gaan nu opbouwen en verder trainen voor Parijs.
De eerste week viel er veel sneeuw, en rende ik veel over vers gevallen sneeuw, aangekoekte sneeuw, en in het zonnetje door een besneeuwd landschap.
Op een zonnige zondagmiddag rende ik weer weg, zoals vrijwel altijd met korte mouwen en een korte broek. Ik heb het al rennend vrijwel altijd snel warm, en ren zelfs als de temperatuur onder het vriespunt daalt, in kort-kort weg. Geen centje pijn, ook niet in het donker om 6u ’s ochtends. En als ik dan een uurtje later gedoucht en wel dik ingepakt met winterjas en handschoenen naar kantoor fiets, vloek ik hardop om de kou. Zo ben ik dan ook wel weer.
Die zondagmiddag, terwijl overal een dik pak sneeuw lag, rende ik over de schoongeveegde fietspaden door het winterzonnetje. Ik kwam twee soorten mensen tegen: mensen die me aankeken alsof ik volslagen krankjorum was, en mensen die me blij aanmoedigden.
De eerste groep mensen begreep ik heus, maar die tweede groep, die heb ik opgeslagen en daar denk ik aan terug straks in Parijs!
Geef een reactie