De dagen werden rap korter, het seizoen van in het donker voor dag en dauw hardlopen was weer aangebroken. Dat valt niet altijd mee, maar het doel van Parijs hielp me altijd het bed uit. Daarnaast vind ik ’s ochtends sporten altijd een cadeautje voor de rest van de dag.
Wel had ik nog steeds het idee dat ik niet in vorm was, en er ook maar niet in kwam. Interval-tempo’s haalde ik niet, iets harder dan 10 km/u voelde al als hard werken, en het werd niet beter.
Mijn trainer Wim bleef benadrukken: houd vertrouwen, verlies geen moed. We gaan de afstand weer opbouwen, en in het voorjaar bouwen we tempo op.
En écht, ik vertrouwde erop, maar mén wat is dat lastig als je om 6.15u door een freaking freezing stadje loopt, en de benen als pudding voelen. Hoe moet ik ooit die 42,2 km weer lopen?
Hoe dan ook: het enige dat ik kan doen is doorgaan! Want als ik de handdoek in de ring gooi, wordt het zéker niks!
Geef een reactie