Na mijn blessure en dipje was ik vastbesloten dat de halve marathon van Eindhoven mijn come-back werd. Genieten was hoe dan ook doel één, maar ik was toch ook wel gebrand op een mooie tijd. Door de verstoorde aanloop zou 1.45 een meer dan mooie tijd zijn, maar stiekem hoopte ik iedereen te verbluffen met een PR (dus onder mijn 1.42 van 2024).
De lessen van afgelopen maanden nam ik mee, ik hield me dus echt zeer goed aan de taperperiode: echt geen krachttraining, ook niet stiekem een beetje. De kilometers die Wim voorschreef in de week vooraf waren ook de max, en ook niet een beetje erbij. Geen uitersten opzoeken, dat doen we tijdens de halve marathon wel.
En de belangrijkste les uit Tilburg: Niet Te Snel Van Start. Een negatieve split lopen, gemak houden. En vanaf Strijp-S mocht ik gas geven van mezelf. Ik liep tegelijkertijd met Guido de startstreep over, en die wilde ik eruit lopen. Ik liet hem lopen en bleef achter hem plakken, met de gedachte: ik schiet hem straks gewoon voorbij.
Hierdoor tóch iets te snel van start, 4’42, 4’47 en 4’49 waren de eerste kilometers. Dat zakte na 5 km meer richting 5 min/km, maar vlak voor het 10km punt voelde ik dat ik dit niet vol ging houden. Ik zwaaide in gedachten Guido uit, en nam een klein tandje gas terug. Finishen en genieten was doel één! Iets rustiger liep ik verder, maar genoot nog volop. Het pittige stuk was de Anthony Fokkerweg, vanaf de Oirschotsedijk wist ik al dat er veel publiek zou zijn, een mooie rode loper naar Strijp-S!
Aan het eind van die Oirschotsedijk – ik hoorde het bruisende thuisfront al zo’n beetje – bedacht ik dat ik mijn collega René nog niet gezien had. Ook hem wilde ik eruit lopen, en zo lang hij me niet voorbij gerend was, zat die kans er nog in natuurlijk!
Had ik niet moeten denken, want even later voelde ik een hand op mijn schouder, riep René “kom op Lotte, lekker bezig!” En stoof me voorbij. Ik denk dat ik hardop gevloekt heb op dat moment.
Maar hey, ik liep mijn eigen race, doorpakken nu! Op Strijp-S was het een feest van bekenden die me aan stonden te moedigen en voelde ik me weer een winnaar. Ik zette een tandje bij richting stad. Bij het stadion stond loopmaatje Yarka zichzelf binnenstebuiten te juichen, weer een boost!
Uiteindelijk kwam ik met een grote glimlach over de finish, 57 seconden langzamer dan mijn doel van 1.45, maar afgerond blijft het mooi 1.45. Guido is uiteindelijk maar iets eerder gefinisht, en mijn collega René heb ik als een dweil van een hekje af geplukt, die had weliswaar een PR gelopen, maar was ook helemaal leeg.
Mijn PR komt volgend jaar wel weer, voor nu: ik ben terug, ik ben in vorm en klaar voor de #roadtoParis!
(Ps: goed idee he, een fotograaf net bij een waterpunt..)
Geef een reactie